مطالب روانشناسی

چگونه سلامت روان سالمند را حفظ کنیم؟

سالمندی بیماری نیست بلکه مرحله ای از چرخه زندگی است که مسائل رشدی خاص خود رادارد و درعین حال سالمندی با انباشت خردمندی همراه است وفرصتی است که فرد می تواند تجربیاتش را به نسل های بعد منتقل کند. اریک اریکسون سالمندی را زمانی برای زایندگی می دانست نه دورانی از یاس. مشخصه فرایند پیر شدن، نزول تدریجی عملکرد برخی دستگاه های بدن است(قلبی عروقی، تنفسی، ادراری-تناسلی، غددی، ایمنی وسایر دستگاه ها) اما این باور که پیری همواره با نقایص عمیق جسمانی و هوشی همراه است افسانه ای بیش نیست. بسیاری از افراد سالمند توانایی های شناختی  وجسمانی خود را تا حد قابل توجهی حفظ می کنند. بطور کلی پیر شدن به معنای پیرشدن سلول هاست. هرسلول دوره عمر مشخصی دارد که عوامل ژنتیک و عوامل محیطی و... در آن موثرند. با افزایش سن تغییرات ساختمانی در سلول ها روی می دهد. پیری احتمالا علت واحدی نداشته و در طی آن تمام نواحی بدن تا حدودی تحت تاثیر  قرار می گیرد. در اواخر بزرگسالی بدن  در حال پیر شدن به کانون دغدغه های فرد تبدیل می شود و جایگزین اشتغال خاطر میانسالی در زمینه شغل و روابط  می شود. دلیل این امر کاهش طبیعی کارکرد تغییر ظاهر جسمانی  و افزایش میزان بیماری های جسمانی است. علی رغم این رویدادها تن انسان در سالمندی همچنان منبع لذت قابل ملاحظه ای است و می تواند حس کفایت را منتقل کند. به خصوص اگر فرد به ورزش مرتب، رژیم غذایی سالم، استراحت کافی و مراقبت های طبی پیشگیرانه توجه کافی نشان دهد. حالت بهنجار در سالمندی سلامت جسمی وروانی و اجتماعی است نه بیماری و ناتوانی.

مشاهده کامل